10 diagnoses in één week

fry

Maandag had ik pijn op de borst, dinsdag een hartritmestoornis en woensdag misschien toch wel wat pijn in mijn buik (blaasontsteking)? Donderdag voelde ik een bultje in mijn arm wat er echt niet eerder zag en vrijdag? Vrijdag was ik weer kerngezond.  Sinds ik begonnen ben aan mijn master leer ik de meest fascinerende en interessante dingen. Het nadeel? Dat ik zelf opeens allerlei klachten lijk te hebben die ik eerder niet had..

bron

De master die ik volg betekent veel studeren, weinig slapen. Lange dagen op de uni, veel opdrachten. En in het weekend werken, want tja, de stufi die is afgeschaft.
Hoewel ik het gewend ben om hard te werken (ik heb een tijd lang twee bachelors tegelijk gevolgd) moet ik zeggen dat 7 dagen per week in touw zijn, 2 maanden achter elkaar wel erg zwaar valt.
Ik merk dat ik soms wat kortademig ben, en had eigenlijk tijdens het werk ook wel wat pijn op de borst. Stress? Een paniekaanval?

Toen ik ’s avonds in bed mijn eigen pols probeerde te voelen (onder het motto: palperen kun je leren) had ik kunnen zweren dat ik een hartritmestoornis had ontdekt.  En hey, was dat een bultje onder mijn huid? Een ganglion misschien? Of toch een tumor?

Zo had ik mezelf in 1 week gediagnosticeerd met plusminus 10 verschillende aandoeningen. Toevallig allemaal ziekten en aandoeningen die ik in het kader van mijn studie was tegengekomen.  Misschien was ik wel hypochonder (diagnose #11?). Zucht.

Ik bleek ook niet alleen te zijn in mijn klachten, onder mijn medestudenten bleken er meerdere last te hebben van een gelijksoortig patroon. Nadat we onze klachten uitgebreid hadden besproken, en hier en daar wat diagnoses uitgewisseld hadden alsof we een soort medisch kwartet aan het spelen waren gaven we er de brui aan. M

Toen zijn we vandaag allemaal gediagnosticeerd door een échte specialist. We lijden allemaal aan de “kandidatenziekte”. Dit is blijkbaar een bekend fenomeen onder (kersverse) geneeskunde-studenten. Die ervaren opeens allemaal klachten waar ze over leren.

bron
Het is dus maar goed dat we nog geen dokters zijn en nog geen echte diagnoses mogen stellen. Anders hadden onszelf beslist over-gediagnosticeerd en over-behandeld.

Hopelijk “genees” ik snel van deze kandidatenziekte, als ik over vier jaar een echte dokter ben hoop ik geen ervaringsdeskundige te zijn op het (fantoom) hebben van alle mogelijke ziekten waar ik nog iets over ga leren. Ik heb wel iets beters te doen 😉

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *